Forechecking w hokeju. A co to właściwie jest?

Efektywną postawę na lodzie gwarantują nie tylko siła, technika jazdy na łyżwach czy kultura obchodzenia się z krążkiem na kiju. Kluczowa jest również chłodna analiza, pozwalająca przewidzieć ruch przeciwnika. W taki sposób można stworzyć najprostszą definicję forecheckingu czyli wywierania presji na przeciwniku, prowadzącej do przejęcia krążka.

Na dobrą sprawę filozofię walki  w forecheckingu świetnie oddają słowa – najlepszą obroną jest atak. Zacznijmy jednak od początku. Forechecking to strategia stosowana przez zespół niebędący w posiadaniu krążka. Jego głównymi założeniami są wywieranie presji na przeciwniku w tercji ataku bądź neutralnej, dążenie do przejęcia krążka i błyskawicznego ataku. Elementem, który rzuca się kibicom w oczy w strategii forecheckingu jest zatem wysokie podejście zawodników drużyny broniącej i utrudnianie przeciwnikowi rozegrania już od pierwszych podań.

Wysoka i agresywna próba przejęcia krążka ma oczywiście swoje zalety i zagrożenia. Jeżeli uda nam się faktycznie przejąć gumę, wejdziemy w jej posiadanie w tercji rywala. Jednak jeśli przeciwnik nas zbyt łatwo „przegra”, musimy liczyć się z tym, że otworzymy mu autostradę do własnej bramki. Stąd forechecking nie może się odbywać na zasadzie zwykłego gonienia za krążkiem. To ciężka fizyczna praca, wymagająca ciągłej obserwacji rywala i skupienia. Jakie są zatem podstawowe cele ?

1. Wymuszenie straty – naszym założeniem jest utrudnienie swobodnej wymiany podań, zmuszanie do popełnienia błędów, których konsekwencją będzie strata krążka.
2. Ograniczenie czasu i miejsca – przeciwnik będący pod naszą presją, ma znacznie mniej czasu na podjęcie decyzji, a to zwiększa ryzyko niedokładnego podania lub błędu.
3. Aspekt psychologiczny – jak podkreśla wielu trenerów, dynamika pracy w forechecku sprawia, że drużyna może w ten sposób ugruntować swoją dominację fizyczną oraz psychiczną nad rywalem.
4. Stwarzanie sytuacji bramkowych – przejęcie krążka w newralgicznych strefach i możliwość zaatakowania przeciwnika, który nie jest przygotowany do obrony, to naturalna okazja bramkowa.

Jak wygląda to w praktyce? Wszystko zależy od filozofii szkoleniowców i efektów, jakie chcą osiągnąć. Jedną z najpopularniejszych form forecheckingu jest układ „1-2-2”.  Przy takim rozwiązaniu utrzymujemy balans pomiędzy presją na przeciwniku, a zabezpieczeniem własnych szyków obronnych. Najmocniej wysunięty napastnik, ma wówczas za zadanie gonienie rywala w jego własnej tercji. Kolejni napastnicy wykonują swoją pracę już w tercji neutralnej, a za swoimi plecami mogą liczyć jeszcze na obecność obrońców, którzy nie pozwalają inicjować rywalowi kontr.

Agresywniejszym rozwiązaniem jest układ „2-1-2”.  Wówczas aż dwóch napastników pojawia się w tercji rywala i podąża za krążkiem. To wymusza oczywiście wyciągniecie do przodu zarówno trzeciego napastnika, jak i obrońców, którzy obecni są w okolicach niebieskiej linii i spoczywa na nich ciężar podejmowania decyzji o ewentualnym przemieszczaniu się do przodu bądź wycofywaniu. Ten model wymaga posiadania w składzie dysponowanych do takiej strategii zawodników – doskonale jeżdżących na łyżwach, ale również wykazujących się inteligencją w grze. To ideologia gry w stylu „wszystko albo nic”. Z jednej strony agresywniejszy pressing, z drugiej większe ryzyko, gdy przeciwnik nas „przegra”.

Nieco innym podejściem jest tak zwany trap, czyli kontrola strefy neutralnej. Można powiedzieć, że to nieco bardziej konserwatywna wizja dążenia do odebrania krążka. W ogromnym skrócie zawodnicy czekają w tercji środkowej, gdzie próbują ją zagęścić przez rozbijanie ataków i przechwytywanie podań. Choć nie jest, tak inwazyjna jak powyższe modele, dobrze stosowana potrafi również skutecznie rozbijać płynność gry rywala. Ponadto nie wymaga od zawodników tak wysokiego zaangażowania fizycznego i nie wiążę się z tak szybkim złamaniem szyków obronnych.

Powyższe założenia, choć przedstawione w ogromnym skrócie, pokazują istotną rolę forecheckingu w hokeju. To nie tylko sposób na przejęcie krążka, lecz kluczowa broń taktyczna i psychologiczna. Informacja wysyłana do przeciwnika, o tym z kim przyjdzie im rywalizować.